Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Συλλαλητήριο Μακεδονία



Χίλιες φορές καλύτερα ο Μίκης. Ένας αέρας πολιτισμού στο λόγο του και στην αντιπαράθεση. Ο κόσμος κοντοστέκονταν, λίγο προβληματισμένος. Αφορμή για συνθήματα γηπέδου δεν έβρισκε εύκολα. Οι χλαμυδοφόροι, οι καβαλαραίοι, τα λάβαρα δεν έπαιρναν το σήμα για επίθεση. Ακούστηκαν και οι λέξεις διεθνισμός, πατριωτισμός, φασισμός. Ακόμα και ο ‘αριστερόστροφος’ μνημονεύτηκε από τα χείλη του. Φαντάζομαι, από αφορμή τα συνθήματα που γράφτηκαν την προηγουμένη στο σπίτι του, εννοούσε τις ομάδες εκείνες νεαρών σε πανεπιστήμια και στο κέντρο της Αθήνας, που σπάνε, καίνε και τα βάζουν με όποιους διαφωνούν μαζί τους, ας είναι και η κοινωνία ολόκληρη. Στο όνομα του λαού βεβαίως!
Έχουμε ακούσει δυστυχώς και άλλα από τον ίδιο, σε άλλο μήκος κύματος. Πρόσφατα μιλούσε για μυδράλια στο σύνταγμα, αλλά Μίκης είναι αυτός. Ένα μεγάλο παιδί, ανώριμο ακόμα σε πολλά, που ονειρεύεται πάντα τα μεγάλα. Αγώνες για της δικαιοσύνης τον ήλιο το νοητό, έρωτας και επανάσταση υπό τους ήχους της ηρωικής του Μπετόβεν.
Μόνο που για την επίθεση πρέπει να βρούμε εχθρούς. Εμείς, τα μόνιμα θύματα. Οι φτωχοί και αδικημένοι των παραμυθιών, αλλά συνάμα όμορφοι και έξυπνοι και γενναίοι, που στο τέλος νικούν. Αλλά για σταθείτε, εδώ μιλάμε για ένα κράτος μικρό και ασήμαντο, που ψάχνει να βρει ταυτότητα. Ένα ποντίκι που βρυχάται όταν στριμώχνεται. Ναι, αλλά πίσω του είναι οι ξένοι, όλα τα κράτη που το έχουν αναγνωρίσει σαν «Μακεδονία», η Αμερική, η Ρωσία, η Ευρώπη ο κόσμος όλος. Και όλοι αυτοί ως γνωστόν μας ζηλεύουν και θέλουν να μας διαμελίσουν και να δώσουν ένα κομμάτι στα Σκόπια. Είναι οι ίδιοι που μας παιδεύουν και περιορίζουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτούμε και αυτοί να μας δίνουν όσα δανεικά ζητάμε στέλνοντας το λογαριασμό στα παιδιά μας. Για να διατηρήσουμε το επίπεδο ζωής που είχαμε σε μισθούς, συντάξεις και άλλες μας ανάγκες.
Για αυτό και εμείς πάμε σε συλλαλητήρια απλώνοντας τεράστιες σημαίες (και αν οι εχθροί  βγάλουν μεγαλύτερες θα τους δείξουμε εμείς ακόμα μεγαλύτερες). Με μια αντισυστημική διάθεση που είναι της μόδας σήμερα σε όλα τα δυτικά κράτη. Αγνοώντας αυτό που μας συστήνουν οι εκλεγμένες από εμάς ηγεσίες, άλλες ρητά, άλλες ενδόμυχα λέγοντάς μας από έξω τα αντίθετα. Γιατί έχουν υπόψιν ότι για κάποια παιδιά (καλομαθημένα-κακομαθημένα, το ίδιο είναι) ότι τους πεις θα κάνουν το αντίθετο. Έτσι έχουμε τα μεγάλα συλλαλητήρια των τελευταίων χρόνων κατά του νόμου Γιανίτση, τις πλατείες των αγανακτισμένων, του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, τα Μακεδονικά. Αλλά κανένα μεγάλο για το Κυπριακό ή την Τουρκική προκλητικότητα. Εκεί τα πράγματα είναι σοβαρά, καταλαβαίνουμε ότι θέλουν λεπτούς χειρισμούς και εμπιστευόμαστε τις ηγεσίες μας.
Αλλά ξεκινήσαμε με το μεγάλο Μίκη, που τόσα σύνθετα επίθετα με το ‘μεγα’ μπορείς να του αποδόσεις, μεγαλοσύνη, μεγαλοψυχία, μεγαλομανία. Που ζωντανεύει με τα ζήτω, όπως με κατάπληξη το είδαμε στην παρουσία και το λόγο του στο σύνταγμα –πολλά χρόνια ζωής ακόμα πρέπει να του έδωσε.  Για όλα αυτά όμως, όσο αντιφατικό και να φαίνεται, τον αγαπάμε. Πολλές φορές μας απογοητεύει, αλλά γιατί θα έπρεπε να μας κάνει όλα τα χατίρια. Ένας ήλιος που άλλοτε μας ζεσταίνει ευεργετικά, άλλοτε μας καίει αλλά τον θέλουμε, είναι απαραίτητος στη ζωή μας. Αυτές οι μεταπτώσεις των ανθρώπων από το ‘ωσαννά’ στο ‘σταύρωσον αυτόν’ θολώνουνε τη σκέψη, φουσκώνουν το υπερεγώ και αυξάνουν την επιθετικότητα στην κοινωνία. Που χρειάζεται να είναι ενωμένη και να συνεργάζεται αρμονικά, θεωρώντας πλούτο όλες τις αποχρώσεις ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο και τα άλλα χρώματα. Που με λιγότερο φανατισμό και περισσότερη νηφαλιότητα και κατανόηση θα κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Ένα χαμένο σχόλιο από το facebook

Περί τις Σκουριές ο λόγος. Εδώ. Παρόμοιος με αυτόν για τις ανεμογεννήτριες, τις χωματερές και ότι άλλο ξορκίζουμε δυναμικά.
Το σχόλιο του φίλου, συνέχεια προηγούμενης συζήτησης :


‘Ετσι προχωραει η κοινωνια...καταστρεφοντας το μελλον!!!!!!!


Επειδή θεωρώ το facebook χώρο για χαλαρές συζητήσεις απάντησα μονολεκτικά:‘έτσι’.
Μετά δέκα λεπτά έγραψα ένα άλλο σχόλιο, αλλά από τα like που είδα αργότερα παραξενεύτηκα. Φαίνεται ότι κοινοποίησα την ίδια τη δημοσίευση και όχι το σχόλιο.
Είναι γνωστές κάποιες θέσεις μου περί τούτων και για αποφυγή παρανοήσεων το δημοσιεύω εδώ για τους φίλους.

***

" Η μάντρα σου φίλε Γιάννη, που απασχολεί 1000 φορές λιγότερους από ότι στις Σκουριές, ήταν πολύ παλιά δασική έκταση. Μετά καταστράφηκε το δασάκι και έγινε χωραφάκι. Αλλού έγιναν γήπεδα, αεροδρόμια δρόμοι. Έχεις σκεφθεί πόσα γήπεδα είναι ένας δρόμος; Και χωρίς την υποχρέωση αποκατάστασης που έχουν στις Σκουριές.
Κάπως έτσι έβλεπε τα πράγματα ο παλιός Συνασπισμός που φτιάξαμε. Ο πρώην πρόεδρος Κωνσταντόπουλος, που είχε πάει και στις Σκουριές θυμάσαι, άλλα έλεγε τότε. Αλλά και ο Τσίπρας σήμερα λίγο διαφορετικά τα λέει, από ότι μπορείς να δεις στο κείμενο της δημοσίευσης.
Έχεις σκεφθεί τι μόλυνση περιβάλλοντος προκαλούν τα χιλιάδες τσάρτερ και αυτοκίνητα που φέρνουν τουρίστες στη Χαλκιδική; Να το γυρίσουμε σε απομονωμένη αγροτική κοινωνία;

Προκαλεί θλίψη το τοπίο της φωτογραφίας, αλλά ας έχουμε ένα μέτρο. Μια επιφύλαξη σε όψιμους οικολόγους που φωνάζουν, και περισσότερη εμπιστοσύνη σε Πανεπιστήμια και Συμβούλια Επικρατείας. Οι πρώιμοι οικολόγοι ήρθαν από ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες, οι οποίες, αφού πρώτα κατέστρεψαν, προστατεύουν σήμερα το περιβάλλον πολύ καλύτερα από τον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλά παρασύρθηκα και είπα πολλά. Τα υπόλοιπα δια ζώσης. "

***

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Μπορούμε να βρούμε καλύτερους δανειστές;

Λόγια της παρέας, που κάποτε ήταν ευχάριστα και αγωγή νου και ψυχής, τώρα έχουν γίνει στενάχωρα. Καβγάδες, φανατισμοί και υπερβολές από όλους. Οι στιγμές είναι κρίσιμες για να σιωπά κανείς, αλλά και ο κίνδυνος της πόλωσης στην ελληνική κοινωνία ορατός. Με όση νηφαλιότητα και συγκατάβαση λοιπόν, -- που μας εγκαταλείπει πολλές φορές στον προφορικό λόγο --, θα διατυπώσω γραπτά κάποια ερωτήματα. Ανοικτά ερωτήματα, για προβληματισμό, χωρίς τελειωμένη την απάντηση. Να σκεφτούμε ποιοι είναι οι εχθροί μας και να τους πολεμήσουμε, ή ποιοι είναι αυτοί που συνδιαλεγόμαστε και να βρούμε στη συνδιαλλαγή λάθη αλλά και συμφέροντα, δικά τους ή δικά μας, που πρέπει να τα συμβιβάσουμε.

Το κύριο ερώτημα, αυτό του τίτλου έχει προφανή την απάντηση. Σε έναν κόσμο που κυκλοφορεί τόσο χρήμα ούτε καν δανειστές μπορούμε να βρούμε. Ανάμεσα σε άλλα κράτη και αγορές, που, αν έβλεπαν συμφέρον εδώ, θα έσπευδαν. Επομένως ας πάψουμε να βλέπουμε τους δανειστές μας σαν εχθρούς. Τώρα, για το ότι χρειαζόμαστε τα δανεικά έχουν πειστεί σχεδόν όλοι. Δεν λέμε πια δεν τα θέλουμε. Όχι μόνο για να ξεπληρώνουμε το χρέος, που δεν μπορούμε μόνοι μας να το διαγράψουμε, -- θα το πληρώνουν γενιές μετά από εμάς, με κάθε τρόπο--, αλλά και για τις ανάγκες μας δυστυχώς, και για την ανάπτυξη. Όλα τα κράτη του κόσμου αυτό κάνουν.

Μήπως όμως να αλλάξουμε συμμαχίες, να πάμε με τη Ρωσία; Είμαστε σε μια οικογένεια κρατών με ζηλευτό επίπεδο πολιτισμού, δημοκρατίας, και ανάπτυξης. Τόσο που η εξαθλιωμένη ανατολή, πολλές φορές εχθρικά διακείμενη στη δύση, συρρέει με κάθε μέσο εδώ. Δεν πάει στη Ρωσία. Με τη μεγαλύτερη ανοχή των κρατών και των κοινωνιών μας –που δεν φτάνει —απέναντί τους, σε σχέση πάντα με άλλες, ή και τις ίδιες τους τις χώρες.

Να πορευτούμε μόνοι μας σε μια ταραγμένη γειτονιά, με μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτα; Έστω παράγει τουρισμό και λάδι. Θα είχε το λάδι μας καλύτερη τύχη εκτός Ευρώπης; Τι θα γινότανε με την ενίσχυση που παίρνουμε, όπως και ένα σωρό άλλες ενισχύσεις και επιδοτήσεις προγραμμάτων. Για την ψυχή της μάνας τους; Όχι ακριβώς. Σε έναν συνεταιρισμό ή κοινή πορεία και ευημερία του καθενός είναι προς όφελος όλων.

Γίνεται μια τίμια διαπραγμάτευση; Δεν ξέρω και δεν μπορεί να είναι όπως την θέλει ο καθένας. Από την άλλη ποιους να πιστέψεις, τους δικούς μας ή όλους τους υπόλοιπους. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε και το στίγμα του Μαυρογιαλούρου, από το οποίο ούτε οι τελευταίοι εξαιρούνται.

Είναι δυσβάστακτα τα μέτρα, ούτε λόγος. Από την άλλη πώς να τα αποφύγουμε όταν οι ανάγκες είναι συγκεκριμένες και έχουμε συμφωνήσει σε αυτές. Ας βρούμε τρόπο σωστής κατανομής των βαρών, έχοντας σαν κύριο στόχο την πραγματική οικονομία και τους ανέργους.

Ποιος όμως μπορεί να μας σώσει, να συνεργαστεί σωστά με τους εταίρους και να φέρει μια ελπίδα ανάταξης. Μπορεί το πολιτικό κατεστημένο που μας έφερε σε αυτή την κατάσταση; Δύσκολο ερώτημα. Υπάρχει μια απάντηση από αυτούς, όχι εντελώς πειστική, αλλά έχει την λογική της. Το ελληνικό κράτος από φτωχό πριν κάποιες δεκαετίες είναι, ακόμα και σήμερα με την κρίση, που διέκοψε βίαια την ανεμελιά μας, ανάμεσα στα πιο πλούσια του κόσμου. Αυτή την εξέλιξη ζητούν κάποιοι από αυτά τα παλιά κυβερνητικά κόμματα να τους την πιστώσουμε.
Υπάρχει και η απάντηση που έδωσε κάποιος παλιά, σε έναν λιθοβολισμό στην Ιουδαία: ο αναμάρτητος τον λίθον βαλέτω. Είχαμε ένα λαό που ψήφιζε αυτούς που διόριζαν, έβγαζαν νωρίς σε σύνταξη, έδιναν επιδοτήσεις που πήγαιναν σε κατανάλωση, έκαναν στραβά μάτια ή συμμετείχαν σε ρεμούλες μικρές και μεγάλες. Όλα τα κόμματα και όλη η κοινωνία πίεζε για αυτό. Από την άλλη, αντί να βρίζουμε αυτούς που κάποιοι άλλοι ψηφίζουν ή συμπαθούν, αντί να κατεβαίνουμε σε επίπεδο οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων, ας μιλήσουμε για το λόγο και τις πολιτικές, ανεξάρτητα από το ποιος τις λέει. Μετά να βρούμε τους αδιάφθορους να τις υλοποιήσουν. Αλλά με συνεχή έλεγχο, γιατί η εξουσία διαφθείρει. Κανείς δεν μας εγγυάται ότι αυτοί που θεωρούμε ακέραιους δεν θα είχαν κάνει τα ίδια.

Τα ερωτήματα αυτά και άλλα πολλά, όπως προ είπα δεν είναι κλειστά. Η απάντηση που δίνεται ή υπονοείται δέχεται αντίλογο. Υπάρχουν πάντα επιχειρήματα, αδύναμα ή ισχυρά, που πρέπει να είναι σεβαστά όπως και οι άνθρωποι. Σημασία έχει ο προβληματισμός και ο νηφάλιος διάλογος. Πάνω από όλα σημασία έχει να είμαστε ενωμένοι στα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας.
Εύκολο να νιώθεις δικαίωση σε όσα προέβλεπες και να ρίχνεις αναθέματα στους άλλους, περιμένοντας να συμβούν και τα υπόλοιπα. Αλλά καταστροφικό!
................... 

Κάποιοι παλιοί αγαπητοί σύντροφοι φοβάμαι ότι ψάχνουν ευκαιρία να δοκιμάσουν την επανάσταση. Νεανικά απωθημένα. Παλιά τσιτάτα, όπως ‘ο καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του…’. Όχι μόνο ο ελληνικός λαός αλλά κανένας λαός δεν είναι έτοιμος για αυτά. Δεν το λέω με λύπη, έτσι είναι η φύση του ανθρώπου, έτσι είναι η ζωή. Πάλη και σύνθεση αντιθέσεων. Ο ευαγγελικός παράδεισος θα είναι μια πλήξη, θα είναι Ο Θάνατος!

Ή για το άλλο ‘ ο καθένας σύμφωνα με την προσφορά του…’, υπάρχει μηχανισμός που το φροντίζει σήμερα. Καθόλου σωστά, να τον καλυτερέψουμε. Όχι να το αφήσουμε σε ‘επιτροπές’ να το κρίνουν. Ο άνθρωπος, ως έλλογο κοινωνικό ον, επειδή δεν εμπιστεύεται τον ίδιο του τον εαυτό έφτιαξε νόμους και θεσμούς. Ας τους σεβαστούμε.
Η ανθρωπότητα πορεύεται με φτώχια, πόνο, ανισότητα και αδικίες, αλλά έχει θετική συνισταμένη. Η επανάσταση είναι εδώ, συντελείται καθημερινά για όσους μπορούν να το δουν. Ο καθένας μπορεί να ταχθεί με την πρόοδο, να πολεμήσει το κακό, αλλά χωρίς να γκρεμίσει πριν έχει ένα σχέδιο για αυτό που θα κτίσει.


Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Θα αναζητήσουμε τους «Παπαγιαννάκηδες του αύριο»

Μια νεκρολογία για τον σπουδαίο άνθρωπο και πατριώτη μας. Τότε που ο Συνασπισμός ενέπνεε και υποσχόταν μια άλλη αριστερά, πολέμια του συντηρητισμού και του λαϊκισμού που ταλανίζει την κοινωνία μας.


Το άρθρο είναι του Ανδρέα Παπαδόπουλου, εδώ στο athensvoice. Δεν βρήκα εύκολο τρόπο να το κοινοποιήσω και έτσι το αναδημοσιεύω εδώ, για να μένει. Σαν σημείο εύκολης αναζήτησης και για μένα.

Το μόνο που δεν θα ήθελε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης είναι οι νεκρολογίες. Παρά ταύτα και με αφορμή τη συμπλήρωση έξι χρόνων από το θάνατό του, είναι εύλογο η σκέψη μας να πηγαίνει σε αυτόν. Και να μας πιάνει νοσταλγία για το είδος της αριστεράς, αλλά και του αριστερού, που δεν υπάρχουν σήμερα. Διότι ο Παπαγιαννάκης ήταν μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου. Κοσμοπολίτης, Ευρωπαίος, οραματιστής, μεταρρυθμιστής, οικολόγος και, εντέλει, ένα κράμα αριστερού και σοσιαλδημοκράτη. Η αλήθεια είναι ότι απεχθανόταν τις ταμπέλες. Ίσως επειδή πολλοί, στο κόμμα του, του έβαζαν διάφορες ταμπέλες, όπως αυτή του «δεξιού», προκειμένου να τον κόψουν, το 2006, από υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων.
«Εμένα το κόμμα μου, μετά από μία μεγάλη συζήτηση, μου έδωσε την εντολή να μην ασχοληθώ καθόλου με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Σκοπεύω να συμμορφωθώ πλήρως με αυτή την απόφαση» είχε με πίκρα σχολιάσει μετά την ψηφοφορία στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ, όπου και επελέγη ο Αλ. Τσίπρας. 
Μολονότι πολλά κεφάλαια μπορούν να γραφτούν για τις σχέσεις του Παπαγιαννάκη με το κόμμα, έχω την αίσθηση ότι δεν έχουν πλέον ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, η επιλογή της Κεντρικής Επιτροπής και η επιχειρηματολογία για την απόρριψη της υποψηφιότητάς του ουσιαστικά πιστοποιούσε την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να διαρρήξει τη σχέση του με την ανανεωτική αριστερά και τα πρόσωπα που την εκπροσωπούσαν. Σταδιακά, τη θέση του επιχειρήματος έπαιρνε η καταγγελία, η διαφορετική άποψη μετατρεπόταν σε εσωτερικό εχθρό, η Ευρώπη από όραμα γινόταν ο αόρατος εχθρός, οι μεταρρυθμίσεις ηχούσαν ως ποινικοποιημένη έννοια και η βία νομιμοποιούταν με αποκορύφωμα τα γεγονότα του 2008. Νομοτελειακά, ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στη σημερινή του μορφή, όπου η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ μοιάζει ως φυσική εξέλιξη, σε ένα κόμμα που (πριν πολλά χρόνια) έδειχνε πως θα γινόταν άλλο.
Έστω και έτσι, ανακύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα. Αν θα μπορούσαν ποτέ οι απόψεις του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και κατ’ επέκταση της ανανεωτικής αριστεράς να γίνουν πλειοψηφικές. Αν θα μπορούσε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ή έστω ο ΣΥΝ έχοντας ως κυρίαρχες τις θέσεις του Παπαγιαννάκη, να έφτανε να γίνει ηγέτιδα δύναμη της χώρας. Ή αν στην Ελλάδα, για να γίνεις πλειοψηφική δύναμη, θα πρέπει να είσαι ΠΑΣΟΚ του ’80 ή ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Για να απλουστεύσω το ερώτημα, εννοώ αν μπορεί ένα κόμμα στην Ελλάδα να πάρει την πλειοψηφία του λαού χωρίς να λαϊκίσει, χωρίς να τάξει τα πάντα στους πάντες, χωρίς να έχει μαζί του τις συντεχνίες και λέγοντας πικρές αλήθειες. Τολμώ να πω ότι μέχρι πρότινος το θεωρούσα αδιανόητο, μιας και το μοντέλο της πλειοδοσίας σε λαϊκισμό και υποσχέσεις το έχουν κοπιάρει –με απτά ποσοτικά αποτελέσματα– σχεδόν όλοι, πλην, ίσως, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κώστα Σημίτη. Έχω την πεποίθηση ότι μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ και της απότομης προσγείωσης στην πραγματικότητα, η κοινωνία μας θα είναι πιο υποψιασμένη. Θα καταλάβει, επιτέλους, ότι δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι και ότι δεν υπάρχει ένας παράδεισος, τον οποίο οι κακοί Ευρωπαίοι και οι εγχώριοι εκφραστές τους μας κρύβουν. Ότι επιτέλους θα τελειώσουμε με τους μύθους που καλλιεργούν κόμματα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε είμαι βέβαιος ότι θα αναζητήσουμε τους «Παπαγιαννάκηδες του αύριο». Τους ανθρώπους που θα σε πείθουν με τα επιχειρήματα και το εναλλακτικό τους σχέδιο. Τους ανθρώπους, δηλαδή, που θα λένε την αλήθεια στον κόσμο χωρίς να σκέφτονται το πολιτικό κόστος. Όπου, εντέλει, κόστος θα έχει το ψέμα και όχι η αλήθεια, όσο σκληρή και αν είναι.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Πρόβλημα (για χαλάρωση)

Μερικές ημέρες με το φίλο μου το Γιώργο. Πολιτικά, καβγάδες, γκαζετάκια...

να και ένα πρόβλημα - σπαζοκεφαλιά που έφερε μαζί του:


Πρώτα μια σωστή διατύπωση:

Ομάδα ν μαθηματικών πρέπει να συμμετάσχει σε παιχνίδι θανάτου!

Ο καθένας έχει στο κούτελό του έναν τυχαίο αριθμό από 1 έως ν, όπου μπορεί να δει τους αριθμούς των άλλων άλλα όχι και τον δικό του, και ούτε επιτρέπεται κάποιος να του τον αποκαλύψει με οποιονδήποτε τρόπο. Θα ρωτηθεί ο καθένας να ‘μαντέψει’ το νούμερό του και πρέπει τουλάχιστον ένας να μαντέψει σωστά, γιατί αλλιώς η ομάδα θα πάει όλη στο κρεματόριο! Το παιχνίδι θα επαναληφθεί πολλές φορές οπότε δεν μπορούν να αφεθούνε στην τύχη. Για αυτό πριν την έναρξη πρέπει να συσκεφθούν να βρούνε ασφαλή τρόπο, ώστε κάθε φορά ένας τουλάχιστον να πετυχαίνει τον αριθμό του.

Ανάλυση.

Ο φίλος μου ο Γιωργάκης, που μου είπε το πρόβλημα, είχε και την πρώτη σκέψη. Ο καθένας πρέπει να καλύψει ίδιο αριθμό συνδυασμών, πχ. Σε δύο παίκτες ο ένας αναλαμβάνει να καλύψει τα ίδια νούμερα (1-1, 2-2) και ο άλλος τα διαφορετικά. Έτσι ο πρώτος βλέποντας στο κούτελο του άλλου ένα νούμερο λέει το ίδιο για εαυτόν και ο άλλος αν βλέπει το 1 λέει το 2 και τούμπαλιν. Άρα η σκέψη είναι, να βρούμε τρόπο, ο καθένας να αναλάβει έναν ρόλο να καλύψει ίδιο αριθμό συνδυασμών. Στο σύνολο όμως οι συνδυασμοί γίνονται πολλοί –22, 33 κοκ.
Δεν σκέφτηκα καθόλου ζεστά το πρόβλημα –είχα να λύσω πρώτα κάποια δικά μου πιο σοβαρά. Αλλά με το που φεύγει ο Γιωργάκης με κοιλόπονο για Σπάρτη μου ήρθε μια φλασιά και βιάστηκα να του την στείλω πριν φτάσει στο σπίτι του…
Ενθουσιαστήκαμε, επαινέσαμε ο ένας τον άλλον, και τα αγαθά της συνεργασίας, και κινήσαμε  να το ανακοινώσουμε σε φίλους.

Λύση ......................................
::::::::
Είπαμε να μην την αποκαλύψουμε αμέσως, μήπως ερεθίσουμε κανα νέο να ασχοληθεί, ή κανα φίλο γεροντότερο, να αντιμετωπίσει το αλτσχάιμερ!

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

ασφαλιστικό


Το 1997 ο καθηγητής Γιάννης Σπράος κοινοποίησε την έκθεσή του για το επερχόμενο ναυάγιο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Τον χαρακτήρισαν στυγνό τεχνοκράτη και ανάλγητο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2001 ο τότε υπουργός εργασίας Τάσος Γιαννίτσης επιχείρησε ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Ξεσηκώθηκαν όλοι, κόμματα, συνδικάτα, μέσα ενημέρωσης. Επακολούθησε η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων χρόνων και ο λαϊκισμός θριάμβευσε. Τώρα όλοι αναγνωρίζουν εκείνο το λάθος. Το 2001 η επιχορήγηση του κράτους στα ασφαλιστικά ταμεία ήταν 3,4 δις για να φτάσει στα 14,9 δις το 2009. Ένα κράτος με νέους ηλικιακά συνταξιούχους, που ξοδεύει όλη του την ικμάδα εδώ, μάλιστα με δανεικά. Υπολογίζεται ότι αν είχε εφαρμοστεί η μεταρρύθμιση Γιαννίτση το χρέος θα ήταν κατά 100 δις μικρότερο. 

Ας δούμε μερικούς αριθμούς σήμερα, από τις πλέον έγκυρες πηγές, για να μην φανταζόμαστε ή πιστεύουμε ότι μας σερβίρεται.
Στο υπουργείο εργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης, εδώ, βρήκα αυτά.

Ηλικία
Αρ. Συντάξεων γήρατος
Μ.Ο.(ευρω)
26-50
18.272
1.276,98
51-55
56.916
1.145,00
56-60
136.065
1.235,24
61-65
255.344
1.237,68

Τα παραπάνω είναι από πίνακα 7 της 21η Έκθεση ΗΛΙΟΣ Φεβ 2015 και ΔΕΝ συμπεριλαμβάνουν ούτε τις αναπηρικές συντάξεις, ούτε τις συντάξεις ‘θανάτου’! Πολλαπλασιάζοντας με το 12 έχουμε το ετήσιο κόστος.

Από τα παραπάνω έχουμε κοντά στα 7 δις ετήσιο κόστος για συντάξεις γήρατος κάτω των 65 ετών και 16 δις για πάνω των 65 ετών.

Τέλος, σύνολο συνταξιούχων = 2.657.649. Στο τέλος του δελτίου μπορούμε να βρούμε τον αριθμό εργαζομένων ανά ταμείο και το μηνιαίο κόστος, οπότε εύκολα υπολογίζουμε την μέση σύνταξη σε κάθε ταμείο.

Από τον προϋπολογισμό του 2015 σελ. 152, εδώ, παίρνουμε μια ιδέα για τις επιχορηγήσεις των ταμείων για συμπλήρωση των ασφαλιστικών εισφορών και πόσο πάει για τις συντάξεις.

Επίσης, στην εισηγητική έκθεση για τον προϋπολογισμό του 2013 σελ. 88, εδώ, και στον προϋπολογισμό του 2010 σελ 60, εδώ, παίρνουμε μια ιδέα για την κατανομή της επιχορήγησης στα ασφαλιστικά ταμεία. Εδώ βρήκα μαζεμένα τα στοιχεία που ήθελα, περίπου ίδια είναι τα τελευταία χρόνια. Και είναι χρήσιμα αν θέλουμε να υπολογίσουμε πόσο επιχορηγεί το κράτος τον κάθε συνταξιούχο διαφόρων ταμείων με λεφτά που δανειζόμαστε! (διαιρώντας για παράδειγμα την επιχορήγηση όλου του ΙΚΑ με τον αριθμό των συνταξιούχων του, το ίδιο να κάνουμε σε ΔΕΗ, ΟΤΕ...κτλ.).

Κάποια συμπεράσματα:

Οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα, περίπου 3 εκατομμύρια, πρέπει να παράγουν πλούτο  για να συντηρήσουν όλους τους άλλους: 2,5 εκατ συνταξιούχους, 1,2 ανέργους, το δημόσιο, τους οικονομικά ανενεργούς. Μπορεί να διατηρηθεί αυτό το σύστημα;

Με ασφαλιστικές εισφορές (18 δις το 2015) έχουμε ένα έλλειμμα, που καλύπτεται από τον προϋπολογισμό του κράτους (14 δις). Αυτό πέρα από την υποχρεωτική του συμμετοχή στις ασφαλιστικές εισφορές, είτε σε δημοσίους υπαλλήλους σαν εργοδότης, είτε με την συμμετοχή του στο σχήμα της τριμερούς --εργαζόμενος, εργοδότης κράτος. (Το κούρεμα των ταμείων το 2012 ήταν 7,3 δις).

Το έλλειμμα πληρώνεται από όλους μας μακροπρόθεσμα, ή από δανεικά άμεσα. Μάλιστα για τα δανεικά, επειδή λέει έτσι ψηφίσαμε, απαιτούμε να μας τα δώσουν χωρίς όρους οι εταίροι και να διαγράψουν και τα προηγούμενα!

Και δεν κάνουμε το αυτονόητο: Να περιορίσουμε τις δαπάνες (όχι στις χαμηλές συντάξεις, ποιος το ζητάει αυτό. Το μηδενικό έλλειμμα στα επικουρικά ταμεία, που ζητούν οι δανειστές, δεν αφορά τις χαμηλές συντάξεις, αλλά αυτές με τις οποίες βοηθά ο παππούς τα άνεργα παιδιά ή τα εγγόνια, αντί να διατεθούν κονδύλια για να βρεθούν δουλειές για αυτά).
Και όταν --πολύ γρήγορα, όπως ισχυριζόμαστε, βρούμε τον πακτωλό χρημάτων εκεί που κρύβεται και ανακάμψει η οικονομία, τα δίνουμε πίσω και με το παραπάνω.